Drie keer is scheepsrecht.

Hallo mede-stoppers!

Mijn naam is Bas, 30 jaar en stak ook op mijn 13e mijn eerste peuki op. Dit was toen een shaggi van het merk javaanse jongens, door mijn vader vroegtijdig uitgedrukt en in de asbak achter gelaten. Op het moment dat hij het huis verliet stak het halve peuki aan en nu, 17 jaar later vul ik mijn -stop met roken- blog in.

Het is de derde poging die ik ga wagen in al die jaren.  De eerste ging goed voor 5 maanden. Toen ging ik op vakantie met drie verstokte kettingrokers, naar indonesie, waar de pakjes 1 euro tien per stuk bleken te zijn. Al met al helaas veel verleidingen die me tijdens een paar pilsjes in de zon een peuki deden opsteken samen met de rest. ''Na de vakantie kap ik 'r toch weer mee joh'' zei ik nog.

Jaren hierna wederom gestopt. Dit was minder dan 12 maanden geleden en ik heb het precies twee maanden vol gehouden. Het werd al maar drukker op mijn werk en ik kreeg langzaam het idee dat het bijna dagelijkse stressige gevoel kwam door het niet roken. Doelbewust een pakje sigaretten gekocht met de gedachten dat de rust me weer kwam opzoeken. Maar helaas, de reden was meer t werk zelf, ipv de peuken. Desondanks ben ik vrolijk door gaan paffen en was binnen 24 uur totaal vergeten dat ik een stop-poging van 2 maanden achter de rug had.

De afgelopen tijd werden de sigaretten eigenlijk steeds smeriger. Op een of andere manier realiseerde ik me elke keer na het opsteken dat ik het niet lekker vond.  Sowieso vind ik het roken anders dan vroeger. 7 jaar geleden lag er op mijn toenmalige werk om het uur een sigaretje, rokend  in de asbak te wachten tot ik even klaar was met typen en telefoneren. Tegenwoordig sta ik met een-tot aan kin dicht geritste jas, buiten bij  de achterdeur van het bedrijf, gehaast een sigaretje  op te steken. Met verkleumde handjes en een aansteker die geen vlam vat door de regendruppels en wind. Als roker wordt je steeds zieliger. En dat is het ook...

Ik heb het roken eigenlijk gewoon gehad. Hoestend tijdens mn verkoudheid toch een sigaretje, of bietsend als een zwerf hondje op een verjaardag naar peukies van anderen vragen, omdat ik ze vergeten ben en de winkels al dicht zijn. Ik kom niet meer in restaurants, café's of anderen horeca gelegenheden. Simpel omdat je er niet meer mag roken. Eigenlijk tegek voor woorden toch. Lijkt me heerlijk om te kunnen genieten van een wijntje, terwijl je rokende mensen als kas kalveren in een rokershok ziet aanschuiven.

De behoefte naar een peuk is al jaren lang erg groot. Maar momenteel is de behoefte dit te overwinnen nog vele malen groter.

Drie keer is scheepsrecht, dus ik ga er weer voor. Hopelijk met wat hulp van anderen die hier ook aangemeld zijn, want samen komen we er wel.

Gisteren om 17:00u de laatste sigaret gerookt. De bekende symtonen hebben zich al voorgedaan vandaag. Af en toe een ongecontroleerd moment waarbij je hersens een soort signaal afgeven van ''zo, nu eerst een peuk!'' en ik kan niet anders zeggen dan dat ik me een beetje licht in mijn hoofd voel vandaag, alsof ik op een lege maag een wijntje heb gedronken. De plotseling opkomende hart kloppingen zijn ook al begonnen, welke nogal vervelend vind, aangezien ze mij de vorige keren nogal wakker hielden de eerste nachten.

Maargoed, eerste rookvrije dag zit er bijna op.

Jullie ook allemaal succes, we gaan ervoor, met z'n allen!

Groetjes Bas